![«Στην αρχή ο γιος μου μού είπε, μαμά, θα γίνουμε ρεζίλι, δεν θα μπορώ να πηγαίνω σχολείο»](https://www.womantoc.gr/Content/ImagesDatabase/p/763x402/crop/both/content/articles/0/article_26947/stin-arxi-o-gios-mou-mou-eipe-mama-tha-ginoume-rezili-den-tha-boro-na-pigaino-sxoleio.col-12.jpg?quality=90&404=default&v=2)
Καλεσμένη του Νίκου Χατζηνικολάου και του «Ενώπιος Ενωπίω», η Σοφία Μπεκατώρου μίλησε με περισσότερες λεπτομέρειες για την απόφασή της να αποκαλύψει τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη, αλλά και για δύο ακόμη τραυματικά γεγονότα του παρελθόντος της: τον θάνατο της αδερφής της και ένα δικό της πρόβλημα υγείας που είχε ως αποτέλεσμα, τρεις μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες στη Βραζιλία, να μην είναι καν σε θέση να περπατήσει.
«Από την πρώτη μου κατάθεση στον εισαγγελέα, 26 Νοεμβρίου, προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να βοηθήσω, να αφυπνίσω και άλλους ανθρώπους, και άλλες αθλήτριες, να βγω να μιλήσω για να εξυγιανθεί ο αθλητισμός». Προηγουμένως όμως έκανε μια συζήτηση με τα παιδιά της, τον 12χρονο γιο και την 8χρονη κόρη της, προσπαθώντας να τα προετοιμάσει, «να τους περάσω το θέμα της σεξουαλικής βίας όσο μπορούσα. Στην αρχή η αντίδραση του γιου μου με στεναχώρησε γιατί μου είπε, μαμά, θα γίνουμε ρεζίλι και όλοι θα μιλούν γι’ αυτό, δεν θα μπορώ να πηγαίνω σχολείο. Μετά όμως σκέφτηκα ότι πρέπει να του μιλήσω, όπως και όλοι πρέπει να μιλήσουν στα παιδιά τους και να τα ενημερώσουν γιατί δεν έχουμε επαρκή σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία».
«Από την πρώτη μου κατάθεση στον εισαγγελέα, 26 Νοεμβρίου, προσπαθούσα να βρω έναν τρόπο να βοηθήσω, να αφυπνίσω και άλλους ανθρώπους, και άλλες αθλήτριες, να βγω να μιλήσω για να εξυγιανθεί ο αθλητισμός».
Η Σοφία Μπεκατώρου πρόσθεσε: «Τους εξήγησα ότι εφόσον εγώ έχω υποστεί αυτή τη βία, δεν μπορώ να φοβάμαι να μιλήσω, τόσα χρόνια φοβόμουν, ήρθε η ώρα να μιλήσω ώστε να σώσω άλλα παιδιά. Και πιστεύω ότι με αυτή την κίνηση θα μπορέσω να αποτρέψω αντίστοιχες ενέργειες και να δώσω κουράγιο σε άλλες γυναίκες που το έχουν υποστεί να μιλήσουν. Όταν πήρε διάσταση το θέμα και ο γιος μου το άκουγε στην τηλεόραση, κάποια στιγμή το κατάλαβε και συνειδητοποίησε ότι είναι για το καλό». Ιδιαίτερα συγκινητική, μάλιστα, υπήρξε η αντίδραση της κόρης της: «Μου είπε, μαμά, τώρα νιώθω πως όταν μεγαλώσω, δεν θα φοβάμαι πια. Αυτό ήταν για μένα πολύ σημαντικό».
«Η κόρη μου μού είπε, μαμά, τώρα νιώθω πως όταν μεγαλώσω, δεν θα φοβάμαι πια. Αυτό ήταν για μένα πολύ σημαντικό».
Η πρωταθλήτρια εξήγησε μάλιστα πως ένα από τα κίνητρα που την έκαναν να φέρει την υπόθεση στο φως ήταν, πέρα από τις καταγγελίες του Νίκου Κακλαμανάκη, και «κάποια σχόλια από κάποιον πατέρα ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος αποπλανεί παιδιά. Ούσα μητέρα ένιωσα ότι έχω μεγάλη ευθύνη».
Η αθλήτρια θυμήθηκε επίσης μια από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας της, αν όχι την κορυφαία, όταν πήρε το μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας και μπήκε σημαιοφόρος στο στάδιο. Είχαν προηγηθεί ωστόσο δύο τραυματικά γεγονότα: «Τρεις μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες αναγκάστηκα να υποβληθώ σε μια επέμβαση στη σπονδυλική στήλη και δεν μπορούσα καθόλου να περπατήσω.
Ένα από τα κίνητρα που την έκαναν να φέρει την υπόθεση στο φως ήταν «κάποια σχόλια από κάποιον πατέρα ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος αποπλανεί παιδιά. Ούσα μητέρα ένιωσα ότι έχω μεγάλη ευθύνη».
»Έφυγα στο εξωτερικό με την υποστήριξη, ουσιαστικά, των χορηγών μου τότε και της κυρίας Πετραλιά και μπόρεσα να κάνω σωστή αποκατάσταση. Γιατί στην Ελλάδα η Ομοσπονδία δεν ήταν διατεθειμένη να προχωρήσει σε άμεσες κινήσεις, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η υγεία μου. Στους τρεις μήνες αυτούς δεν υπήρχε κανένα πρωτόκολλο που να λέει ότι εγώ θα σηκωθώ ξανά και να αγωνιστώ, οπότε ήταν μια πολύ κρίσιμη φάση της ζωής μου».
«Ήταν και η αδερφή μου μεγάλη αγωνίστρια και με προέτρεψε να κυνηγήσω την πρόκριση και γι’ αυτό λίγο πριν φύγει μου είπε, πήγαινε και αγωνίσου»
Την ίδια περίοδο η αδερφή της νοσούσε από καρκίνο και διένυε τις τελευταίες εβδομάδες της, παρ’ όλα αυτά βρήκε τη δύναμη να την κινητοποιήσει να κυνηγήσει το όνειρό της. «Ήτανε κι αυτή αθλήτρια, γνώριζε πολύ καλά πόσο αγαπούσα την ιστιοπλοΐα. Είχε τρέξει πέντε μαραθωνίους και ήταν η πρώτη γυναίκα που έτρεξε Iron Man. Το ότι βρέθηκα σε όλη τη διάρκεια της αρρώστιας της κοντά της την έκανε να νιώθει μεγάλη ασφάλεια. Ήταν κι εκείνη μεγάλη αγωνίστρια και με προέτρεψε να κυνηγήσω την πρόκριση και γι’ αυτό λίγο πριν φύγει μου είπε, πήγαινε και αγωνίσου. Όταν πήραμε την πρόκριση με τον Μιχάλη Πατενιώτη, μου είπε, μπράβο, τα κατάφερες, και δύο μέρες μετά έφυγε».
Δείτε τα σχετικά αποσπάσματα της συνέντευξης:
Ακολουθήστε το WomanToc στο Instagram
Φωτό: Glomex